ORMMA.....

                                                    

മുന്നില്‍ കത്തി  ജ്വലിക്കുന്ന സൂര്യന്‍ . ഒരുപാട്  നാളത്തെ കാത്തിരിപ്പിനു 

ശേഷം കണ്ടുമുട്ടുന്ന സ്നേഹിക്കുന്ന രണ്ടു മനസ്സുകളുടെ ഒത്തുചേരല്‍ പോലെ തിരമാലകള്‍ തീരത്തോട് അലിഞ്ഞു ചേരുന്നു . കാതില്‍  ഇരംബ്ബുന്ന തിരമാലകളുടെയും , ദിക്കറിയാതെ പായുന്ന കാറ്റിന്‍റെയും, നീര്‍ക്കാക്കകളുടെയും  ശബ്ദം മാത്രം . അവിടവിടെയായി ആരൊക്കെയോ നില്‍പ്പുണ്ട് . കുട്ടികള്‍ മണ്ണില്‍  വീടുണ്ടാക്കി  കളിക്കുന്നു . അതൊന്നും  തന്നെ  ശരിക്കും കാണാന്‍ കഴിയുന്നില്ല . കണ്ണുനീര്‍  വന്നു കാഴ്ച്ചയെ മറച്ചു കളയുന്നു . 

                                                തനിക്കെവിടെയാണ് തെറ്റിയത് . സ്വയം  ചാടിയതാണോ  അതോ അറിയാതെ  വഴുതി വീണതോ ?? നിന്‍റെ നിഴല്‍  പോലും എനിക്ക് സ്വന്തം എന്നു  പറഞ്ഞ ആരും തന്നെ ഇപ്പോള്‍ അരികിലില്ല .  അകലെ  ആണെങ്കില്‍  പോലും ഇപ്പോള്‍  എന്തിനു ഓര്‍ക്കണം. ആ  ഹൃദയങ്ങളില്‍ നിന്നുമൊക്കെ തന്നെ പുറത്ത് ആക്കിയിരിക്കുന്നു .കാലം  മനസ്സിന്‍റെ  മുറിവ് ഉണക്കും എന്നു  പലവുരി തന്നോട് പറഞ്ഞത്   ഇപ്പോഴും  കാതുകളില്‍  ഉണ്ട് .  അങ്ങനെ  ഒരു കാലം  ഉണ്ടെങ്കില്‍  പോലും അതു കാണാന്‍  താന്‍ ഉണ്ടാവില്ല . ഓര്‍മ്മകള്‍ പകുതി  വച്ചു മുറിഞ്ഞു . 

                                              അടുത്ത് കൂടയില്‍  പൂവുമായി  നില്‍ക്കുന്ന  കുട്ടി  തന്നെ  നോക്കി  ചിരിക്കുന്നു .അവള്‍ ചോദിച്ചു "അമ്മാ പൂ  വേണമാ "?. ജീവിതത്തിന്‍റെ നിറവും സുഗന്ധവും  നഷ്ടപെട്ട തന്നെ  പോലൊരു ആള്‍ക്കു ഇനി  എന്തിനാണ് പൂവ് .കയ്യിലിരുന്ന ഒരു  കുഞ്ഞു പര്‍സ് അവള്‍ക്കു  കൊടുത്തു . ആദ്യം  മടിച്ചെങ്കിലും കയ്യില്‍ വെച്ചു കൊടുത്തപ്പോള്‍ , ചിരിച്ചു കൊണ്ട് അവള്‍ ഓടി മറഞ്ഞു .

                                           സൂര്യന്‍  തന്‍റെ രൌദ്ര ഭാവം ഉപേക്ഷിച്ചു അസ്തമിക്കാന്‍ ഒരുങ്ങി നില്‍ക്കുന്നു . ഇപ്പോള്‍  തനിക്കും സൂര്യനും ഒരേ ഭാവം ആണെന്നു ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ചു  പോയി .കടല്‍ ശാന്തമായ പോലെ .

കാറ്റിന്‍റെ ശക്തിയും  കുറഞ്ഞു . ഭൂമിയില്‍ അന്ധകാരം തന്‍റെ അധികാരം സ്ഥാപിക്കാന്‍ ഇനി അധിക സമയം  ഇല്ല . 

                                         ഇതിനു  മുന്‍പും താന്‍  ഇവിടെ  വന്നിട്ടുണ്ട് . ഇതുപോലെ ഒറ്റക്കായിരുന്നില്ല എന്നു മാത്രം . അപ്പോഴൊക്കെ മനസ്സു  നിറയെ  സ്വപ്‌നങ്ങള്‍ മാത്രം  ആയിരുന്നു . അന്നേരം  യാത്ര  ചെയ്യാനുള്ള വീഥികള്‍  അവള്‍ക്കു  കൃത്യമായിരുന്നു . എന്നാല്‍  ഇപ്പോള്‍ വഴികളില്‍  എല്ലാം ഇരുളടഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു . ഒരു മാര്‍ഗം മാത്രം മുന്നില്‍ തുറന്നു  കിടക്കുന്നു . അവിടേക്കുള്ള ദൂരം ഏതാനും കാല്‍വെയ്പ്പുകള്‍ മാത്രം .

                                             ഇപ്പോള്‍  മനസ്സില്‍ തോന്നുന്ന വികാരം എന്താണെന്ന്  അറിയില്ല . സന്തോഷമോ  അതോ സന്താപമോ ??

                                          അവള്‍  മെല്ലെ എഴുന്നേറ്റ് നടന്നു . ശാന്തമായ  തിരമാലകള്‍ അവളെ അതിന്‍റെ മടിത്തട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടു  പോകാന്‍ കടന്നു വരുന്നത് പോലെ . അവള്‍ പതിയെ അതിനു  നേര്‍ക്ക് നടന്നു . കടല്‍   ഉള്ളിലേക്ക് വലിക്കുമ്പോള്‍ മനസ്സിന്‍റെ  ഭാരമെല്ലാം സ്വയം ഇറങ്ങുന്നത് പോലെ .

                                           പിന്നില്‍  നിന്നുയരുന്ന വിളികളും കരച്ചിലും അവള്‍ അറിഞ്ഞില്ല . തിരമാലകളില്‍ പൊങ്ങിയും താണും അവള്‍ എങ്ങോ പോയി മറഞ്ഞു . അന്ധകാരം  അപ്പോഴേക്കും അതിന്‍റെ കരിമ്പടം കടലിനു മീതെ വിരിച്ചു കഴിഞ്ഞു . ഇനി ഭൂമിയില്‍ അവളുടെതായി അവശേഷിക്കുന്നത് , കടലിനു നേരെ പൂഴിയില്‍ പതിഞ്ഞു കിടക്കുന്ന അവളുടെ കാല്‍പ്പാടുകള്‍ മാത്രം. അതും നാളെയുടെ തിരക്കില്‍ മാഞ്ഞു പോകും................................................................................................................................................................................................................................

ONE LAST WISH.............

Odour 

of medicines,

and of those old rugs

now became my only world...

am already tired now,

fighting all those battles,

life had handed to me..

Those four walls, around me,

with its colour fading,

reminds me,

that my life is getting, shades of grey.

even a single sun beam,

cant brighten up my room.

flowers kept on my table,

all got so dried up,

no hue and scent remains.

Its killing me silently,

the pain of this disease.

that day is getting closer, 

the day am leaving this world.

It started smiling at me, 

staying not so far.

there remains something but,

my one last wish.

no more days are left.

memories started flowing out.

not from heart, but right from my eyes.

taking form of water drops.

such a looser am I..

Once my life was green,

youth was at its bloom.

and there comes, a day,

an young man with his heart,

asking mine in return..

those days were full of joy.

we walked through all the lanes,

which was covered with green meadows.

all day, we watch together,

the sun rise and sets,

our hands holding together,

our hearts getting closer.

he told me bye one day,

to get blessed from kith and kin.

he promised to be back soon,

to be back for me alone,

to hold my hands forever..

I sat there all day and night,

setting my eyes on way.

but no one yet arrived.

I kept my life waiting,

for that very day to come,

to kiss him in the church.

I know, now its too late,

to see a such vague dream.

But that's my only last wish,

I know it wont be true,

to hold that hands again,

before I close my eyes,

forever and ever..........

                                                

LOVING MONSOON.......

                          

                     Rain is one of the most beautiful phenomenon I've ever seen. And I always loved it to watch when it rains. I think the word rain itself has got a lovely rhythm in it, like when raindrops hit the floor, the trees and in the metal roof of our car shed.

                     Rain is like a best friend. It can soothe my emotions. And it always flows according to my mood swings. When am happy, it laughs. When am sad it cries along with me. Sometimes like a boyfriend, loving me back when I love it, and teasing me at times. making me smile, sharing my joy, hurting too, getting romantic with me. Or like an enemy, when I hate it, hating me back.

CHILDHOOD MEMORIES :

                           I loved it to watch rain from childhood,sitting in my room through the window.Don't know, but it gives some sort of happiness. 

                                         I don't remember getting a chance to get wet in the rain. My mum never allowed, thou I loved to.......

                                             

                                                       

                    Since our new academic years used to start at monsoon, I loved it going to school with new uniform, new umbrella, new bag, new shoes, socks and all. It will all smell new at the first day, but the rain will take away all its new smell.

                    I still remember how we kids loved it to take off our wet socks as soon as we reach our classroom in the rain, and sit with our cold bare feet. Sometimes our classrooms used to get dark during rain, and teachers wont take any lesson then (only in lower divisions), then we used to play sitting there making noise.

                   Next thing I loved was to make writings in the foggy mirror of our school bus.

               When I was in school, I loved it to share my umbrella with my best friend so that both of us can get wet in the rain  and when reach classroom, the whole desks and benches will be wet  of the umbrellas and bags of the students who came earlier. And we used to have small fights because of that.

                 We used to pile up our umbrellas all together at some corner of our class and will be in a hurry to get it to run towards our school bus when the last bell strikes.

WHEN I GREW UP :

  

                 Walking in the rain, managing to hold the umbrella straight, with hair and duppatta swinging in the heavy wind, and feeling that cold wind and rain drops against my face was a feeling beyond description. 

                    Whenever I saw those rain clouds all gathering together, and when it gets dark all around I feel as if someone whom I was eagerly waiting for is coming for me and only for me.

                                                          

                                               

                                       

             

          Nothing is more beautiful than watching those rain drops dripping from leaves and roof..

                                              

                      And if get a chance to drive in the rain playing sweet melodies nothing will be more romantic.....

                                          

                                      

       

LOVE AT MONSOON :

                             Its my dream to get married at month of monsoon, probably during June July.

Or to go on a bike ride with my sweetheart while its raining,sitting so close to him hugging him.

And to sleep at night, while its raining outside, listening to soft music, thinking only and only about him hugging my pillow..........

                                         

                                  And to walk in the rain holding his hands...

                                        

                  

                                                   

                                                  

  But this rain makes me cry too..........but still i love her...  

                                             

                                              

                                                                                                 

Hometown to heaven

    It was our dream to visit the place where dad was working, from the day he got transferred to Idukki. For 1 long year he worked there but we never got a chance to go there. And at last, there came a day where he got placed near our home itself, after continuous prayers of my mother. She was in vein from the day he left here. Now we are all having two reasons to be happy. one- dad is coming home and everything is going to be like earlier :) and two- we are all going to bring dad back so that we can see that place too :D.

                                It  happened all of a sudden,we dint even got a chance to plan anything. One Saturday evening he called and told to come with uncle, since he got his relieving letter and he have to leave soon. My mum was so happy and me too. so everything was planned. we went to sleep early that night, so that we can wake up early at 2 next morning and start our journey in uncles xylo...

                              I was so much exited when we start our journey. It was at 3 am, Sunday. On the way it was too cold and dark outside, so the only thing I got to do that time was to sleep inside the car. At 6.00 am i opened my eyes and we were at Ranni then. It started to get colder and colder. And we were approaching high range, with hair pins and deep steeps along one side and hills touching the sky and fog at the top of each hills.

 

I lyked those small streams running through rocks a lot. It was damn amazing.

                     And once you step into that water, you never want to step back. Its ice cold and so pure like mirror.

                     And we continue our journey and reach Kattappana where my dad waited for us.  We headed towards Idukki dam then.And at first we reached somewhere behind the dam.

                      From there we went to The hill view. Just words are not enough to describe that place. I never felt like to go back from there. It was such an amazing place, water, hills and fog all around with heavy wind.

                                     

From there we went headed towards Munnaar. Iwont recommend that place to anyone as if there were only tea plantations to see I think. 

                 And went to see Attukaal waterfalls were a bad idea....

              The next day morning my dad got send off from his bank. And from there we went to Raamakkalmedu, which was another beautiful place. And the wind was so strong there that i felt as if I am going to fly.

                                                   

                               We dint planned to go to Thekkadi. When we passed through that place, it was mums idea, to visit there too. I was been to there when I was a small kid and that place has changed a lot in the long run.

                                   

                                                 It was only a part of the dense forest. And i felt like the forest is holding some mystery in its deeper darks. And there were only monkeys there. And no more animals.

                                      

                                        

 And that's the end of our journey.................................................................